Kategoria: Moja Droga do Miłości

Zapomniałam o tym, że dawniej, gdy nie było głupich komórek , aby się spotkać trzeba było po prostu przyjść, po prostu wybrać się z nadzieją, że zastaniesz i po prostu zapukać, mając nadzieję, że te drzwi ci ktoś otworzy.  I czytam tę starą książkę i marzę o dawnym świecie, i dawnych ludziach, prawdziwych, nie tych …

Czytaj dalej „A kto tam?”

Wiadomości, Te zagubione w sieci telefonów  Te, które nie dotarły, Te które się nie otworzyły A może było w nich coś ważnego, może wyznanie, na które długo czekałam, może jakaś prawda, nawet ta bolesna. Kiedyś, byłabym niespokojna, bo może właśnie w tej, było coś ważnego. Dzisiaj, nie. Bo dzisiaj wiem, że żadne wyznanie bez patrzenia …

Czytaj dalej „”

Powiedzieć wszystko, a o co nigdy nie pytałeś, a ja dziś już nie umiem chcieć mówić.  ‚Spotkanie nad morzem’ stara książka z dzieciństwa, której lekturę przerwałam, bo wróciłeś, oczywiście znów na chwilę, jak zawsze, znów bez planów, bez kontynuacji, znów tylko dla siebie, nigdy dla mnie i nigdy dla nas. Taszcząc dla mnie tę taflę …

Czytaj dalej „”

Tak kochałam jej dźwięk. Tak mnie tulił do snu, tak nie chciałam bez niej żyć, oddychać bez niej, tak lubiłam wsłuchiwać się w jej delikatne dźwięki dzwoneczków, w mym sercu. Przegrała. Choć tak długo trwała, tak długo ją tuliłam, w mym sercu, w mych dłoniach. Tak ją chciałam ochronić, choć czyny złe, kawałek po kawałku  wyszarpywały …

Czytaj dalej „”

Puszczam ją. Zasypiam i mam nadzieję, że gdy wstanę, nic już nie będę czuła. Że już nie zakradnie się cicho, podstępnie, aby potem znów mnie zranić. Mam nadzieję, że już nie będę pamiętać żadnych marzeń, że je wszystkie zapomnę, i te słowa, nieliczne, ubogie w serce, też przestaną się zakradać. Że żadne z nich już …

Czytaj dalej „”

Perfekcjonizm to tylko inna forma prokrastynacji. Inna forma lęku, przed oceną, przed byciem niewystarczającą, a to wszystko razem – przed życiem swojego Życia. Bo później, bo jeszcze nie teraz, bo to nie ten czas. A mi już się nie chce tak, a mnie to już nudzi, a mi robi się iiiikkk. I ciekawe kto to …

Czytaj dalej „”

Czasem to Żyćko, ten cud istnienia, bez agendy, bez ciśnienia, w spokojnej radości, w radości spokoju – tworzy kolejny piękny dzień. Szłam po łące, patrzyłam na słońce. Chwila przerwy, chwila… oddechu. Po prostu i aż. Te małe rzeczy, tak zwyczajne, tak codzienne – tak proste przyjemności. I na przykład dzisiaj doświadczyłam… Pięcioletni Krzyś uśmiecha się, …

Czytaj dalej „I można się uśmiechnąć ”