Wiadomo\u015bci,<\/p>\n\n\n\n
Te zagubione w sieci telefon\u00f3w <\/p>\n\n\n\n
Te, kt\u00f3re nie dotar\u0142y,<\/p>\n\n\n\n
Te kt\u00f3re si\u0119 nie otworzy\u0142y<\/p>\n\n\n\n
A mo\u017ce by\u0142o w nich co\u015b wa\u017cnego, mo\u017ce wyznanie, na kt\u00f3re d\u0142ugo czeka\u0142am, mo\u017ce jaka\u015b prawda, nawet ta bolesna.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy\u015b, by\u0142abym niespokojna, bo mo\u017ce w\u0142a\u015bnie w tej, by\u0142o co\u015b wa\u017cnego.<\/p>\n\n\n\n
Dzisiaj, nie. Bo dzisiaj wiem, \u017ce \u017cadne wyznanie bez patrzenia odwa\u017cnie w oczy, nie jest wyznaniem. To tylko literki, zimne znaki, nie s\u0105 tym, na co zas\u0142uguje ka\u017cdy cz\u0142owiek, ka\u017cde serce. Boli mnie to, \u017ce ludzie nie potrafi\u0105. \u017be nie patrz\u0105 w oczy. \u017be nie maj\u0105 odwagi. \u017be chodzi im tylko o to, aby zachowa\u0107 twarz. Ale ja ju\u017c niczego od nikogo nie oczekuj\u0119, bo warto\u015b\u0107 ma tylko to, co naprawd\u0119 p\u0142ynie. Reszta to gra pozor\u00f3w. Jestem smutna. Ale smutek nie jest moim wrogiem. Jest no\u015bnikiem prawdy. O mnie, o innych, r\u00f3wnie\u017c o \u017byciu, kt\u00f3re jego te\u017c w sobie tuli, dla wszystkich uczu\u0107 robi miejsce.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Wiadomo\u015bci, Te zagubione w sieci telefon\u00f3w Te, kt\u00f3re nie dotar\u0142y, Te kt\u00f3re si\u0119 nie otworzy\u0142y A mo\u017ce by\u0142o w nich co\u015b wa\u017cnego, mo\u017ce wyznanie, na kt\u00f3re d\u0142ugo czeka\u0142am, mo\u017ce jaka\u015b prawda, nawet ta bolesna. Kiedy\u015b, by\u0142abym niespokojna, bo mo\u017ce w\u0142a\u015bnie w tej, by\u0142o co\u015b wa\u017cnego. Dzisiaj, nie. Bo dzisiaj wiem, \u017ce \u017cadne wyznanie bez patrzenia … <\/p>\n