Tak wszyscy patrzymy na to, co na zewn\u0105trz.
A to, co w \u015brodku uznawa\u0107 jeste\u015bmy sk\u0142onni pospiesznie
za mniej wa\u017cne, czy realne.
Ale przecie\u017c do\u015bwiadcza \u015bwiadomo\u015b\u0107, czyli to, co jest w \u015brodku.
Do\u015bwiadczamy r\u00f3wnie\u017c przez cia\u0142o, oczy, s\u0142uch,
ale w g\u0142\u00f3wnej mierze poprzez dusz\u0119 i serce.
Dlaczego wi\u0119c mia\u0142abym \u017cy\u0107 tylko tym, co na zewn\u0105trz,
gdy we mnie ca\u0142y wszech\u015bwiat jest.\u00a0<\/p>\n\n\n\n
Nie widzisz mi\u0142o\u015bci, nie mo\u017cesz jej dotkn\u0105\u0107 d\u0142oni\u0105,
ale czy to znaczy, \u017ce jej nie ma?<\/p>\n\n\n\n
Takie to wszystko ciekawe i czuj\u0119, \u017ce tego \u017cycia nie starczy,
aby wszystko pozna\u0107, zrozumie\u0107 albo nawet tylko zobaczy\u0107,
poczu\u0107 i zosta\u0107 w oniemieniu. <\/p>\n\n\n\n
Ta moja zach\u0142anno\u015b\u0107 na ten boski \u015bwiat,
ach Tatku, by\u015b jako\u015b mi przyspieszy\u0142, pokaza\u0142 wi\u0119cej \ud83d\ude0b,
no we\u017a, Tatku, tak po starej znajomo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Tak bardzo pragn\u0119, tak mnie przyci\u0105ga, tak zaprasza, ta wiedza,
ten wszech\u015bwiat we mnie, w Ziemi, w ludziach\u2026w ca\u0142ym Istnieniu.<\/p>\n\n\n\n
Ale bez mi\u0142o\u015bci, bez tych dzwoneczk\u00f3w w sercu,
to ju\u017c te\u017c nie by\u0142by ten sam smak. Ja to wiem.
Bo to wszystko ze sob\u0105 si\u0119 przenika i jedno nie istnieje bez drugiego.
Wi\u0119c trwam, wi\u0119c kocham. Mi\u0142o\u015b\u0107 i rozw\u00f3j.<\/p>\n\n\n\n
To m\u00f3j \u015awiat.<\/p>\n\n\n\n