Jestem w ciemnej dolinie i nie wiem, ile jeszcze dam rad\u0119 znie\u015b\u0107,
ale nie mog\u0119 si\u0119 podda\u0107, bo sobie obieca\u0142am.
To ju\u017c tyle dni od zgaszenia ostatniego, a ci\u0105gle co\u015b wyp\u0142ywa,
co\u015b si\u0119 uwalnia, pokazuje si\u0119 w pe\u0142nej, niest\u0142umionej krasie.
Wychodz\u0105 ze mnie wszystkie mo\u017cliwe rany, b\u00f3le i ukryte \u0142zy.
Bo tak jak ju\u017c wiem, u\u017cywa\u0142am po to, aby nie poczu\u0107.
Mo\u017ce kiedy\u015b i nie umia\u0142am inaczej, nie ma co sobie wyrzuca\u0107,
poradzi\u0142am sobie, jak potrafi\u0142am.
Nawet teraz, gdy to pisz\u0119, rozrywa mi serce, pali jak roz\u017carzone \u017celazo.
Chwili wytchnienia niemal nie ma.\u00a0
I nie wiem nawet, co to za b\u00f3le s\u0105, niekt\u00f3re stare, tak bardzo stare,
niekt\u00f3re nowe i te umiem nazwa\u0107.
A nosi\u0142am je w sobie wszystkie, cho\u0107 niekt\u00f3rych ludzi nawet ju\u017c nie ma,
a na pewno nie ma wydarze\u0144, kt\u00f3re zrani\u0142y.
Nie nazywam ich, nie szukam w pami\u0119ci, po prostu wiem,
\u017ce s\u0105 i pozwalam im odej\u015b\u0107.
\u0141zy lec\u0105 jak deszcz, a\u017c rz\u0119sy si\u0119 odklejaj\u0105, a ja tylko wycieram nos.
I zbieram si\u0119 w sobie na kolejn\u0105 fal\u0119.
Ale nie odpuszcz\u0119, bo zranienia trzeba uwolni\u0107,
a ja nie chc\u0119 wraca\u0107 do na\u0142ogu.
A moja pod\u015bwiadomo\u015b\u0107 ma si\u0119 raz na zawsze nauczy\u0107,
\u017ce nie op\u0142aca si\u0119 t\u0142umi\u0107, \u017ce trzeba prze\u017cy\u0107 po prostu.<\/p>\n\n\n\n
Ale gdy uwolni\u0119 kolejny b\u00f3l, kt\u00f3ry nap\u0142ywa nast\u0119pny w kolejce,
to potem nast\u0119puje tak b\u0142oga, tak cudowna, wr\u0119cz rozkoszna ulga i cisza,
\u017ce nawet nie boj\u0119 si\u0119 ju\u017c kolejnych fal, a wr\u0119cz ich wygl\u0105dam.
Cho\u0107 bez presji, bo wiem, \u017ce przyjd\u0105 kiedy maj\u0105 przyj\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Ale boli niemal bez przerwy, wi\u0119c samej sobie zadaj\u0119 pytanie,
to ile ty tych zranie\u0144 st\u0142umi\u0142a\u015b, Aniu?
Ile razy powiedzia\u0142a\u015b sobie, \u017ce to nic takiego, \u017ce prze\u017cyjesz?
Zapali\u0142a\u015b kolejnego i ju\u017c znika\u0142o.
O tak znika\u0142o…ale pod sk\u00f3r\u0105, a nie odesz\u0142o uwolnione.
C\u00f3\u017c nie wygl\u0105da to dobrze, ale rozumiem,
\u017ce na tamten moment \u015bwiadomo\u015bci nie umia\u0142am inaczej.
Wi\u0119c nie wydzieram si\u0119 na siebie, \u017ce nie potrafi\u0142am.
Po prostu akceptuj\u0119 moj\u0105 u\u0142omno\u015b\u0107, to \u017ce jestem tylko cz\u0142owiekiem.
I tak jestem wdzi\u0119czna, \u017ce nie u\u017cywa\u0142am do t\u0142umienia
czego\u015b mocniejszego, cho\u0107 czy to s\u0142odycze, papierosy, alkohol,
zakupy, to i tak to takie samo badziewie, do wyboru do koloru,
wedle tego jak mocno potrzebujesz st\u0142umi\u0107 i jak wiele w sobie tego masz.
Bo oczywi\u015bcie zaczynamy lekko, nagle okazuje si\u0119 (nie\u015bwiadomie),
\u017ce co\u015b zadzia\u0142a\u0142o, czujesz si\u0119 lepiej, ale je\u017celi nic nie robisz z przyczyn\u0105,
to potrzeba potem i wi\u0119cej i coraz mocniej.
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jestem w ciemnej dolinie i nie wiem, ile jeszcze dam rad\u0119 znie\u015b\u0107, ale nie mog\u0119 si\u0119 podda\u0107, bo sobie obieca\u0142am. To ju\u017c tyle dni od zgaszenia ostatniego, a ci\u0105gle co\u015b wyp\u0142ywa, co\u015b si\u0119 uwalnia, pokazuje si\u0119 w pe\u0142nej, niest\u0142umionej krasie.Wychodz\u0105 ze mnie wszystkie mo\u017cliwe rany, b\u00f3le i ukryte \u0142zy. Bo tak jak ju\u017c wiem, u\u017cywa\u0142am … <\/p>\n